Fortepian

Tak mi się czasem marzy i cni,

tak mi się zachce gdzieś w duszy,

Taka mnie nagle tęsknota ogarnie

I nie da się zbyć byle czemu.

Gdyby ktoś dla mnie specjalnie

Usiadłszy wprzódy w smokingu czarnym

Zagrać coś zechciał na fortepianie

Z czułością wielką wprost dla mojej duszy.

Gdybyż ów człowiek z pasją ogromną 

Uderzać zechciał w klawisze, grając 

Być może dzieło wielkiego Brahmsa

Lub też, być może, coś całkiem swojego.

Siedząc bliziutko w ciszy zupełnej 

Chłonęłabym cała ciężkie tony basów 

Układając przyciężkie akordy na piersi

Czując jak mnie reszty tchu pozbawiają.

Drgałyby w uszach jak kryształki lodu

Ostatnie dalekie klawisze wysokie

Wibrując w sercu, w uszach, w oczach,

Wyciskając ostatnie radosne łzy.

Wśród melodii różnych, cudownych

Płynących spod dłoni pięknych, uczonych,

Przy szeroko otwartych oczach 

Płynęłabym nad światem nurtem pięciolinii.

Wzruszyć się i ucieszyć, zaskoczyć, wyczekiwać,

Być tak blisko, żeby poczuć bicie serca

Pozwolić się dotknąć w najczulsze miejsca

Ostatnim drganiem trąconej struny.

Każdy mały młoteczek i struny wibrujące

Fale, które się od drzewa odbijają świerkowego 

Lśniące klawisze i głuchy trzask klapy

Zachowałbym w pamięci jak cenny skarb.

Więc może kiedyś, gdzieś, ktoś i bez powodu

Tak dla mnie zechce, usiadłszy wprzódy,

I porwie mnie na chwilę tam, gdzie nikt nie dotarł,

I zostawi z drżeniem ostatniej struny ust...