Wiedźmy też czasem płaczą

Wiedźmy też czasem płaczą.

Z nieustalonego żalu za wolnością, nieskrępowaną i dziką, targającą włosami na wietrze. Taką, która wymiata z duszy niepokój, ból, troskę i smutek.

Z tęsknoty za najczulszym dotykiem. Cichym w urwanym oddechu, w szepcie, w gęsiej skórce na plecach. 

Z ciężaru wspomnień kładących się cieniem na każdym dniu. Ciążących ołowiem win, raniących kolcami kłótni, ziąbiących obojętnością wygasłych uczuć.

Z bólu trącanych wzruszeniem strun duszy. Katując się dźwiękami szarpiących serce nut, rozdrapując stare zaschnięte rany do świeżej krwi. Z nadzieją, że jej czerwień i ciepło obudzą cokolwiek do życia.

Z powodu pustych, nic nie wartych słów rzucanych na wiatr. Cichych obietnic zawartych w spojrzeniach, z których nie został już ślad. Nadziei, zdeptanych przez chichoczący los.

Z powodu każdej błahej sprawy, co urasta do rangi tragedii. Siada na barki i pochyla w bezradności ramiona. 

Z powodu każdego upadku, którego nikt nie może zobaczyć, z którego trzeba się podnieść i iść. Przekraczać kolejne niemożliwe i trudne. 

Ze znużenia gonitwą, za tym co konieczne, oczekiwane, co się powinno, warto, musi. 

Z poczucia bycia niewystarczającą.

Ze zmęczenia oczekiwaniem. Na oddech pełną piersią, śmiech na całe gardło, łzy, co oczyszczają. 

Dla każdego kimś, dla siebie nikim...