Upał wyziera z rozpalonej ziemi. Wije się pomiędzy łanami dojrzewającego zboża. Zbiera ich mączny zapach pieszczony przez promienie słońca I zanosi wprost do nozdrzy szukających powietrza. Oblepia liście rumianku i ciążąc przygniata do ziemi. Smuci świeże kwiaty, które spuszczają swoje piękne oblicza ku rosie, która jeszcze kilka godzin nie nadejdzie. Usypia ptaki w swych nadrzewnych gniazdach, uciszając ich codzienne wesołe trele. Tańczy z wiatrem wplątując we włosy rozgrzane długie palce. Chciałby pieścić rozleniwione ciało, ale cóż on - wymysł szatana - może wiedzieć o czułym dotyku. Kochanek słońca, zrywa jego promienie rzucając wprost w rozgrzane twarze. Oplata swoją mocą drobinki piasku i rozgrzewa je wprost do czerwoności. Panoszy się uparcie między domami, na ulicy, chodniku, nawet na tarasie. Płacze drobnymi łzami na zimnej szklance wody. Odchodzi niechętnie za pomarańczowymi promieniami zachodzącego słońca. Zostawia ciepłe drewniane deski w altanie, roz...
"Chodzi mi o to, aby język giętki powiedział wszystko, co pomyśli głowa" /J.Słowacki/