Już chyba nie śpiewalibyśmy Ci sto lat, bo to po dziewięćdziesiątce nie wypada... Nie żałuję, że Cię już z nami nie ma, cieszę się, że tak długo byłaś. Że tyle Cię było w moim młodym życiu, które przecież woli zabawę i niebieskie migdały, zakochanie i marzenia o czymś wielkim. Cieszę się, że były te duszne dni w letniej kuchni, te wakacyjne wspólne zajęcia, ta polka Dziadek równo o dziewiątej, nasza ulubiona prognoza pogody i reklamy Tour de Pologne. Twoje miny na każdą okazję, gwizdanie i przewracanie oczami. Ta Twoja milcząca cierpliwość i ciągłe powroty do przeszłości. Wspólnie śpiewane piosenki. Wspólne robienie masła, kołocza z posypką w sobotę, kompotów z truskawek od szwagra, marmolady z jabłek od sąsiada. Twoja pokora ucząca mnie przykładem, wpojona miłość do ziemi i tego co nam daje. Wycieczki w duszne popołudnia po maliny do lasu, żmudne obieranie krzaków porzeczki, wmawianie mi, że agrest jest słodki. Te lata pełne czerpania od Ciebie miłości, troski, wiedzy, doświadczenia. Ciche poranki z orzeźwiającą rosą pod stopami, zwariowane przedpołudnia, ale przecież pełne uśmiechu, popołudnia wypełnione obowiązkami i wieczory z teleturniejem. Ogrzewają mi serce te wspomnienia tych letnich dni, a to przecież tylko cząstka całości. Bo jeszcze Twoje obiady i ciapkapusta najlepsza, owocowa herbata, kiedy miałam ochotę, twarde jak kamień lukrowane pierniczki, czasem wspólna kawa. I Święta pachniały u Ciebie inaczej, niż u nas na górze, u Ciebie zawsze cieplej było i przytulniej. Pamiętam nocną ciszę u Ciebie i światełko czerwonej plastikowej lampki, szeptany przez Ciebie różaniec i czujne - to Ty, Malwinko? Pamiętam zapach Twojej poduszki, ciężar pierzyny, Wasze ślubne zdjęcie i Twój ciężki oddech.
Pamiętam Twoją dłoń, ukochaną, serdeczną, spracowaną, zmęczoną.
Pamiętam nasze rozmowy, krzyżówki, pytania na które nikt nie ma odpowiedzi, Twoje złote rady i prawdy o ludziach i świecie.
Bo przecież nie o to chodzi, by pamiętać chorobę, smutek w Twoich oczach, zagubienie i poczucie winy. Ani też złych dni, które się czasem zdarzały.
Tam, gdzie teraz jesteś, na pewno jest Ci dobrze. Lepiej. Szczęśliwiej. Dziękuję, że mi pokazałaś, no i do zobaczenia, moja kochana Babciu....
Komentarze
Prześlij komentarz