Wiatr

Skrzy się łza srebrzyście w kąciku,

Milkną usta w pół słowa po cichu,

Brew opada, nie dziwi się więcej,

Błądzi mrok po przymkniętej powiece.

Serce gaśnie, nie walczy, nie bije,

Ziąb jak żmija się czai i wije,

Jad zagościł w serdecznym uśmiechu,

Ból wypełza przy każdym oddechu.

Zaciskają się pięści bezsilne ze złości,

Dusza rwie się do wiecznej wolności.

Barki zdjąć chcą udrękę i trudy,

Znika wspomnienie misternej ułudy.

Strach i boleść już tron zajmują należny.

Smutek duszę spowija bezbrzeżny.

Wiej mi wietrze, wiej czysty i mocny,

Łzy mi osusz, potargaj mi włosy.

Wiej mi wietrze, żal przegoń, zduś strach,

Wpuść nadzieję, niech karmi mnie w snach.

Wiej mi wietrze i zimą i wiosną,

Niech mi skrzydła nareszcie urosną ,

Niech mnie niesie ta pieszczota kojąca,

Gdzie kraina jest mlekiem płynąca.

Wiej mi wietrze, oczyść serce i duszę 

Niechże do życia wreszcie je zmuszę.